Alsof ik hem zie zitten….

Een paar weken terug werd ik benaderd met de vraag of ik een paar kussens zou kunnen maken van kleding van een overleden (schoon)vader. Ze wilden dit graag cadeau geven aan hun (schoon)moeder als dierbare herinnering aan hem.

Een tweetal geruite overhemden, een gebreide trui en ook nog twee goed gebruikte rode zakdoeken kwamen mijn kant op. Vervolgens ben ik hiermee aan de slag gegaan om er een mooie herinnering van te maken.

Van de gebreide trui heb ik een lendenkussen gemaakt, beide overhemden zijn verwerkt in een vierkant kussen. Elk aan een zijde, de knoopjes en het borstzakje in tact gelaten. En dan waren daar nog de rode zakdoeken. Hiervan heb ik harten gemaakt om op te kunnen hangen. Alles bij elkaar een mooi geheel, met een waardevolle herinnering aan een lieve man,  (schoon)vader en opa, die nog altijd wordt gemist.

Na het zien van de beide kussens in een stoel, was de eerste reactie: “Echt heel mooi. Alsof ik hem zie zitten….”  Dat was voor mij toch wel een kippenvelmomentje. En tevens ook een bevestiging dat dit toch wel heel erg mooi en waardevol is om te mogen doen! Een stukje troost bieden in moeilijke tijden, een stukje van de herinnering aan degene die gemist wordt, weer nieuw leven geven. Een dierbare koesteren….. Mijn missie is geslaagd!

Opnieuw heb ik mogen bijdragen aan een bijzonder KoesterMoment! Bedankt voor deze mooie opdracht.

liefs Sandra

 

 

Geef een reactie